Ο Χρήστος Καπέλλας είναι γνήσιος άνθρωπος, το παιδί της διπλανής πόρτας. Απλός, αυθεντικός, ειλικρινής και ιδιαίτερα πρόθυμος να μιλήσει για τη ζωή του. «Μόνο εξηγώντας όσα έχεις περάσει μπορεί ο άλλος να καταλάβει. Πρέπει η ζωή σου να είναι ανοιχτό βιβλίο, βιτρίνα για να βλέπουν όλοι μέσα μήπως και ευαισθητοποιηθούν».
Η ζωή του θα μπορούσε να είναι από μόνη της ταινία. Ο ίδιος τραυματίζεται μετά από ατύχημα με μηχανή. Ενας τραυματισμός που θα του αλλάξει τη ζωή, θα την κάνει πιο δύσκολη, θα την κάνει ανυπόφορη πολλές φορές για τον ίδιο, ένας τραυματισμός που θα τον κάνει να κλαίει πολλά βράδια. Ολα αυτά μετά από ένα τροχαίο, ένα τροχαίο που είχε στερήσει και τη ζωή του πατέρα του, όταν ο Χρήστος ήταν ακόμη παιδί. Είναι να μην πιστεύεις στη μοίρα;
«Μου λένε να πάω να μιλήσω στα σχολεία για το τι μπορούν να κάνουν οι μαθητές όταν δουν κάποιον με κομμένο πόδι. Στο τέλος, ακυρώνεται η συνάντηση γιατί οι γονείς φοβούνται πως τα παιδιά τους θα μελαγχολήσουν»
Είναι αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που είτε μας ολοκληρώνουν ως ανθρώπους, είτε αποθεώνουν τη μικροψυχία μας. Αυτά τα μικρά πράγματα που κάνουν πιο εύκολη τη ζωή ατόμων σαν τον Χρήστο. Ατόμων-νικητών της ζωής.
Αν σας άρεσε το άρθρο , κάντε Like στη σελίδα μας
πηγή protagon.gr
