Στη Φωκίδα υπάρχουν πάρα πολλά επώνυμα με τουρκικά συνθετικά με τουρκικές ρίζες:
Αδάμ = άνθρωπος
Αρμούτης= αχλάδι
Αρναούτης = αλβανός
Μπαϊραχτάρης = σημαιοφόρος
Μπαϊράμης = μπαϊράμι (το)
Μπακάλης ή Βακάλης = μπακάλης
Μπόζας = σταχτής
Μπούγας = ταύρος
Γαζής = νικητής
Γαϊτάνης = κορδόνι
Καλεντέρης = τυχοδιώκτης
Γιατζής = έμπορος λαδιών
Γκιουλος = ρόδο
Ντελής ή Δελής = κουτός
Γκελές = Καβαλάρης
Ζορμπάς = άτακτος , επαναστάτης
Καβούνης = πεπόνι
Καλαφάτης = καλαφάτισμα
Καλέμος = καλέμι
Καραμπελάς = μαύρος μπελάς (μαύρος μπελάς)
Καραμπέτσος = συγγένεια
Μπουλούμπασης = συντροφιά
Νταλιάνης ή Δαλιάνης = ιχθυοτροφείο
Ντόκος = χορτάτος
Ντούνης = χαμερπής
Πατσαγούρας = πατσαβούρα
Πλιάτσικας = πλιάτσικο
Ρέντζος = στενοχώρια
Ρεντίφης = ακόλουθος
Σεϊμένης = γενίτσαρος με χρέη χωροφύλακα
Ταγκαλάκης = αδιάκριτος
Ταμπάκης = βυρσοδέψης
Τερλής = ιδρωμένος
Τσαμουντάνης = διπλό πανωφόρι
Τζαμτζής = γυαλοπώλης
Τσαρδάκης = ταράτσα
Τσιβάρας = περίχωρα, γείτονας
Τσελεπής = ζωέμπορος
Τορβάς = τορβάς
Τσαούσης = υπαξιωματικός
Τσούβαλης ή Ντσούβαλης = τσουβάλι
Φανιδάκης = θνητός
Φουσέκης = φισέκι
Χασάπης ή Κασάπης = κρεοπώλης
Καφετζής = καφετζής
Σαφάκας = λυκόφως
Καράτζαλης = κορομηλιά
Καράς = μαύρος
Καρδάσης ή καρντάσης = αδερφός
Καρούζος ή Καρούσος = σπιθαμή
Κασσαβέτης = θλίψη, λύπη
Κατσάνης = φυγάς
Κατσίκης = τρελός
Καφάσης = ανόητος
Καψάλης = δημοτικός, κοινοτικός
Κεχαγιάς = επιστάτης, διαχειριστής
Κεφαλάς = μουλάρι
Κουτσούκος = μικρός
Στην Κολοβάτα και γενικά στη Ρούμελη, δεν θα βρούμε επώνυμο ή παρατσούκλι να τελειώνει σε ογλού (γιος), θα βρούμε όμως παρά πολλά και κυρίως παρατσούκλια με πρώτο συνθετικό το καρά (μαύρος).
Καρανάσος
Καραδήμος
Καραγιώργος
Καραηλίας
Καραμήτσος-Καραμήτρος
Καραθανάσης
Καραπαναγιώτης
Καραγιάννης
Καρακώστας
Καραστάθης
Το καρά δεν επικράτησε τόσο για το μαύρο χρώμα, όσο για να δείξει ο Τούρκος το μίσος του στον Έλληνα εχθρό του.
Για το Νάσο-Μπέκιο, που έκαψε τον Τούρκο – Αγά πάνω στο έλατο, ο πασάς των Σαλώνων σαν τόμαθε είπε: ‘’ Που θα μου πας ουρέ Καρα-Νάσο (μαυρόψυχε Νάσο), δεν θα σε πιάσω στα χέρια μου θα σε κ΄μανταρίσει ο γύφτος με τις τανάλιες του’’.
Έτσι ο Νάσος (Αθανάσιος) Μπέκιος, έγινε Καρα-Νάσος(Καρανάσος).
Στη Ρούμελη θα βρεις ονόματα που προέρχονται από τουρκικές ρίζες.
Παρά πολλοί κατέλαβαν φιλότιμες , θα ΄λεγε κάνεις, προσπάθειες ν’ αποφύγουν το τούρκικο όνομα με αλλοίωσε της ορθογραφίας, τον τονισμό και άλλοι μάλιστα μετέτρεψαν το (Β=μπ) σε βήτα (Β) το (D=ντ) σε (Δ), το Χ (χι) σε κάπα.
Το Μπακάλης το έκαναν Βακάλης
Το Ντελής το έκαναν Δελής
Άλλο συνθετικό το Χατζής (πανδοχέας) το έπαιρναν και όσοι βαπτίστηκαν στον Ιορδάνη ποταμό.
Ήταν περίπου το 1930, στην Ιτέα, μόλις είχε γυρίσει ο Παναγιώτης (ο πατέρας του παππού μου) από την Αμερική και από την 163 Market Str. Newark NY που κατοικούσε. Εκεί έμενε σχεδόν όλο το σόι της γυναίκας του Αστέρως με καταγωγή από την Τριταία.
Μετά από 5 χρόνια σκληρής δουλειάς, είχε μαζέψει αρκετά λεφτά ώστε με το που επέστρεψε στη Ιτέα αγόρασε ένα επαγγελματικό καΐκι .
Ένα μεσημέρι, δίπλα στην θάλασσα, μια Γαλλίδα με το όνομα Μύρκα τον παρατηρούσε που καθάριζε τα δίχτυα. Λίγο το κρασί λίγο η ομορφιά της Γαλλίδας δεν ήθελε πολλή ο προπάππους μου και όρμισε με τα μούτρα στο πλούσιο μπούστο της…
Σοκαρισμένη η Γαλλίδα φώναξε για βοήθεια και αμέσως κατέφθασε ένας χωροφύλακας.
Οι εξηγήσεις του προγόνου μου πως απλώς έσκυψε για να φιλήσει τον σταυρό που κρεμόταν στο στήθος της, φάνηκαν επαρκείς και την γλύτωσε.
Δεν γλίτωσε όμως και το χάζι από την αγορά για τον νέου έρωτα… την Μύρκα, που με το όνομα της τον φώναζαν περιπαικτικά.
Το παρατσούκλι του παππού μου (του γιού του δηλαδή) ήταν «Όλμος» αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
